31 aug Big Sur - Wawona

Om half zeven zijn we zijn allebei al wakker en besluiten om maar op te staan. Je zou gezien het tijdstip niet zeggen dat we op vakantie zijn. We breken de tent weer af, laten de lucht uit het luchtbed ontsnappen en pakken de boel in. Even later zitten we in de Lodge voor een ontbijt. Dit valt niet tegen.  Hoe slecht hun avondeten is, hoe goed hun ontbijt.

Vervolgens rijden we van de campground weg. Oorspronkelijk was het plan om met een rondleiding de Point Sur Light House te bezoeken. Dat was een goed plan, ware het niet dat een storm een deel van het pad er naar toe heeft weggeslagen. De reparatie duurt minstens nog tot de herfst van dit jaar. De rondleiding gaat dus niet door. Wat resteert is een drive by and shoot (a picture). Zie hier de picture.

Even verderop stoppen we bij een viewpoint. We zien de mist als een soort golf het land oprollen. Zie hier de vuurtoren in zijn gevecht met de mist, wat hij uiteindelijk verliest.

Als ik inzoom kan ik de vuurtoren nog net zien, maar dan zet de mist er een tandje bij, en verliezen we de vuurtoren uit zicht.

We rijden daarna verder over de Highway 1. Sommige delen van de weg liggen in de mist, sommige delen in de zon. Een rake observatie zegt Marianne. Ook de bekende brug over de Highway 1 heeft last van mistvlagen.

Als we tegen 10 uur in de buurt van het Point Lobos SP komen, overwegen we even om het park in te rijden. Eergisteren hebben we niet alle geplande wandelingen gedaan en aangezien we vandaag toch nog steeds gratis toegang tot alle staatsparken in Californië hebben, is het misschien een idee om er nog even in te rijden. Maar dat idee laten we maar snel vallen, want buiten het park langs de snelweg staat al een giga-rij auto's geparkeerd en de toegang tot het park is zelfs afgesloten. Er worden geen auto's meer toegelaten. Het is zaterdag, mooi weer en Labor day-weekend. Dan hebben alle Amerikanen een dag extra vrij.

Op een gegeven moment verlaten we de Highway 1 en rijden we richting binnenland. Het is een lange tocht naar Wawona, waar we in het Wawona hotel een kamer met gedeelde badkamer hebben geboekt. Onderweg stoppen we in Merced om te tanken en om er in een Starbucks een frappucino te drinken. Als de jongen vraagt onder welke naam de bestelling moet komen te staan, zeg ik Martin. Het duurt best wel lang voordat we onze bekers krijgen. Martin wordt niet geroepen. Maar ze blijken er al een tijdje te staan, en wel onder de naam Matthew. Heb ik weer. Martin en Matthew, hoe haal je ze uit elkaar.

Terwijl we de frappucino's nuttigen, maken we gebruik van de wifi, om even het internet op te gaan. Go Ahead Eagles, mijn favoriete voetbalclub, blijkt met 2-1 van Eindhoven verloren te hebben; Eindhoven uit, altijd lastig.Je kan ook niet even naar Amerika gaan, of ze maken er al weer een potje van, een verloren potje nota bene. Enfin, zuchtend stap ik op en we rijden weer verder.

Tegen een uur of vijf komen we bij Yosemite NP aan. Voor 80 dollar kopen we een jaarpas die geldig is voor alle nationale parken. Daarna rijden we naar het historische Wawona hotel en checken in.

We hebben een kamer op de tweede verdieping van het achterliggende Moore-gebouw. Dit stamt uit 1894. We wisten dat we een gedeelde douche en toilet hadden, maar wat we niet wisten was dat we hiervoor naar een gebouwtje buiten moeten lopen.

Onze cottage

Maar goed, we verblijven wel in een historisch gebouw. Nadat we alle etenswaren e.d. naar onze kamer hebben gesjouwd - in verband met beren die voor wat lekkers rustig auto's open breken- lopen we naar de golfbaan toe.

Naar de golfbaan toe? zult u misschien zeggen. Ja inderdaad naar de golfbaan toe. Yosemite NP is het enige nationale park met een 9-holes golfbaan binnen haar poorten. Die stamt uit 1912. De reden dat we naar de golfbaan lopen is niet dat we willen golfen maar omdat daar de Wawona Meadow Trail begint. Die loopt om de golfbaan en om een achterliggende meadow heen. De trail loopt deels door een bos. Na een halfuurtje, het is inmiddels zes uur, vraagt Marianne hoe lang de wandeling eigenlijk is. Ik kijk op mijn papieren. Ai, 1,5 uur tot 2,5 uur. Dan zijn we pas ergens tussen zeven en acht uur terug. Dat is niet zo'n goede planning van uw reisleider.

Als tijdens de wandeling ook nog blijkt dat een groot deel van de muggen in het bos niet het communiqué heeft gelezen dat toeristen niet gestoken mochten worden, hebben we het helemaal gehad en keren om. Dat van dat muggen die het communiqué niet lezen, heb ik overigens niet zelf bedacht. Iets in die trend las ik een keer op de leuke site van Yosemite Hikes en heb ik, omdat het hier zo toepasselijk is, even geleend.

Als we terug zijn, douchen we even en gaan dan uit eten in het Wawona-hotel. Na het eten zitten we nog even in de Lounge, waar je kan luisteren naar een enthousiaste pianist-zanger die erg zijn best doet, maar die gezien zijn leeftijd meer verleden dan toekomst kent, en gaan na een tijdje weer terug naar onze kamer. Morgen weer een dag.

Dan staat de Mariposa Grove op het programma.

1 sept Wawona - Tuolumne Meadows

Om kwart voor zeven gaat de wekker. Huh?, zult u misschien zeggen, Ze zijn toch op vakantie? Inderdaad, maar het zou wel eens heel druk in het park kunnen worden - het is namelijk Labor-day weekend en dan bezoeken de Amerikanen massaal de nationale parken - dus willen we een beetje opschieten vandaag, dan moeten we vroeg beginnen.

We zijn zelfs zo vroeg in de ontbijtzaal, dat de mensen van het hotel nog geen tijd hebben gevonden om de Amerikaanse vlag te hijsen. We zien twee mannetjes prompt druk in de weer met de vlag en even later hangt hij er wat slapjes bij. Dit vanwege het gebrek aan wind. De mannetjes staan er naar te kijken of ze er iets aan gaan doen. Even denk ik dat ze gaan blazen, maar ze laten het er bij zitten.

Na het ontbijt pakken we de boel in en rijden we weg. Althans dat was het plan, maar de auto geeft een waarschuwingssignaal: een low tire. Nee hè, dat hebben we wij weer. We hopen dat het een foutmelding van het systeem is - dat hebben we al eens een keer eerder meegemaakt - maar het systeem geeft aan dat het de linkerachterband is en dat is ook de band waarvan Marianne dacht dat die wat zachter was. Fijn, heel fijn. In Yosemite Valley zit een garage maar om daar heen te rijden op zo ongeveer de drukste dag van het jaar in Yosemite is bepaald geen aantrekkelijk vooruitzicht.

Maar goed, we kunnen er nog wel mee rijden, en daarom eerst maar eens naar de vernieuwde Mariposa Grove gereden. Tenslotte is dat de reden waarom we in dit gedeelte van het park zitten. We parkeren de auto op het nieuwe parkeerterrein waarvandaan shuttlebussen de mensen verder in de Grove brengen. Deze bandendeskundige, - eerlijk gezegd is het niks voor mij zo'n gedoe - kijkt nog even naar linkerachterband maar zie er niets vreemds aan. Ik trap er voor de zekerheid even professioneel tegen aan. Dat levert geen nieuwe informatie op. We kunnen er nu toch niets aan doen, zegt Marianne, en we gaan op pad. Nou ja nog niet direct letterlijk op het pad, want eerst moeten we nog met een shuttlebus naar het begin van de trails.

Het is zo vroeg nog niet druk hier. De shuttlebus is nog niet eens voor een kwart gevuld en even later staan we bij het begin van de trails. We kiezen er voor om de Grizzly Giant Loop Trail te lopen. Deze twee mijl lange trail voert onder andere langs de Fallen Monarch, de Grizzly Giant (dat is verrassend) en de California Tunnel Tree, een sequoia waar in 1895 een gat in werd gehakt zodat je er met een postkoets door heen kon rijden.

Zoals u waarschijnlijk wel weet, ben ik een bomendeskundige met als specialisme de Sequoia Gigantea. Zie hieronder de deskundige aan het werk.

Nu zult u misschien denken, die deskundige is in slaap gevallen op een bankje - dat krijg je van dat vroege opstaan - maar dat is niet het geval. In de grove staan namelijk her en der bankjes waar je achterover zit en naar boven kan kijken. Als je dat doet, dan zie je dit:

Het is specialistenwerk, dat kijken op zo'n manier.

De Grizzly Giant

De Grizzly Giant is de grootste sequoia van de Mariposa Grove. Het heeft zijtakken die dikker zijn dan de stam van concurrerende bomen.

Zijtakjes

De Tunnel Tree (maar dat had u waarschijnlijk al geraden.)

De reden dat Sequoia's zo groot kunnen worden, is dat ze een hele dikke bast hebben, die de bomen beschermt tegen allerlei ongerief.

Tot zover de gratis bomenles van uw deskundige. En u maar denken dat ik op een bankje zat te slapen!

Als we onderweg wat herten zien, en ik daar een foto van wil nemen, wil de lens van mijn fototoestel opeens niet meer bewegen. Hij staat half naar buiten. Uit- en daarna weer aanzetten van het toestel helpt niet. De dag begint wel lekker zo, eerst de auto en nu het fototoestel. Maar hé, laten we de dag niet prijzen voordat de avond gevallen is.

Na twee uurtjes zijn we weer terug bij de auto. Marianne, die in panieksituaties altijd net wat kalmer blijft dan ik, heeft ondertussen bedacht dat er in Wawona een benzinepomp zit. Daar kunnen we in ieder geval de band oppompen. Het waarschuwingssignaal geeft aan dat de voorbanden op 35 staan - geen idee wat de eenheid is - dat de rechterachterband op 39 staat maar dat de linkerachterband op maar 30 staat. Als we bij de pomp staan, zien we om het hoekje een beetje primitieve luchtpomp. We hebben geen flauw idee hoe die werkt en wat de spanning van de banden moet zijn. Volgens het instructieboekje moet dat ergens aan de linkerkant in de auto staan.

Er komt net iemand van het benzinestation aangelopen. Het is echt iemand zoals je die in Amerikaanse films ziet: blauwe overal, grote zwarte baard, volle bos zwart haar en een blik van wat doen die buitenlanders bij mijn luchtpomp. We leggen hem de situatie uit. Hij kijkt in de auto, ziet ergens een stickertje, zegt dat de banden op 35 moeten staan, pakt de luchtslang en pompt de band op. Here you go, zegt hij. Ik geef hem een paar dollar voor een biertje, daar lijkt hij mij wel een type voor.

Maar als we weg willen rijden, geeft het systeem nog steeds de foutmelding. Low Tire en linksachter nog steeds maar 30. Ai, hoe kan dat nou weer? De band was toch opgepompt? Zo snel loopt hij toch niet leeg? Ik roep mijn Amerikaanse vriend - zo mag ik hem ondertussen wel noemen - er weer bij. De man zegt dat het systeem met vertraging reageert en dat de mededeling zo direct wel weg zal gaan. Voor de zekerheid controleert hij met een handig handmetertje - zo'n metertje wil ik ook - de spanning van alle banden nog even. De linkerachterband geeft nu 36 aan.

Ook controleert hij nog even of er geen spijkers of zoiets in de banden zitten. Marianne moet daartoe de banden naar buiten draaien en een stukje naar voren en naar achteren rijden. Hij bekijkt de banden aan de linkerkant, ik aan de rechterkant. Het is team- en mannenwerk. Beide zien we niks. Hij denkt dat de banden in orde zijn. Wel moeten we even de boel in de gaten houden. Als de band toch weer zachter wordt, dan kunnen we bij Crane Flat de band opnieuw oppompen. We bedanken hem hartelijk. Die paar dollar voor een biertje waren een goede investering.

We rijden weg en inderdaad na een minuutje verdwijnt de waarschuwing. We bedenken dat als het probleem terug komt, we in Lee Vining desnoods naar een garage kunnen, of we ruilen de auto om in Las Vegas. Spoiler alert, tot nu toe - ik schrijf dit verslag twee dagen later - is het waarschuwingssignaal niet meer terug gekomen.

We rijden naar Yosemite Valley. We zijn beslist niet van plan om met deze drukte de vallei te bezoeken. Alleen moeten we er een klein stukje doorheen rijden om de weg naar de 120 richting Crane Flat en Tioga Pass te kunnen nemen. Het is er razend druk. We rijden stapvoets en over het kleine stukje vanaf Tunnel View tot aan onze afslag doen we liefst een half uur.

Als we bij onze afslag zijn, zien we waarschuwingen dat de parkeerplaatsen vol zijn en dat je verderop op twee uur vertraging moet rekenen. Ondanks de waarschuwing rijdt vrijwel iedereen gewoon door.

Wij slaan wel af en zijn gelijk uit de drukte. Bij Valley View stoppen we nog even voor het uitzicht en een picknick, en het maken van wat foto's.

Daarna rijden we richting Crane Flat - geen waarschuwingslampje in de auto, dus we kunnen door - en de Tioga Road. Het valt ons op dat er nu veel meer parkeeruitwijkmogelijkheden dan vroeger zijn. Bij een klein meertje - het heeft geen naam en heet dus nu Lake Martin - stoppen we even. Ook bij een aantal andere uitzichtpunten stoppen we even.

Ons uiteindelijke doel van vanmiddag is de Pothole Dome. Dat is het beginpunt van een mooie trail die naar een aantal cascades in de Tuolumne River leidt. Als ik mijn kapotte fototoestel wil opbergen in een koffertje, blijkt hij het opeens weer te doen. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan. Net zoals Marianne maak ik dan ook veel foto's van onze wandeling.

Pothole Dome

Pad naast de Pothole Dome

Ook kan je de Pothole Dome oplopen. Als we terug van de wandeling komen, twijfelen we een beetje of we dat ook nog zullen doen. Wat is er boven? Een uitzicht. En dan? Dan moet je weer naar beneden lopen. We besluiten het echter toch te doen. En ik moet zeggen, het is de moeite waard. Je hebt er een schitterend uitzicht.

Marianne en haar tweelingzuster bovenop Pothole Dome

Tegen half vijf komen we aan op de Tuolumne Meadows Campground waar we een plekje gereserveerd hebben. Er zit niemand meer in het hokje maar er hangt een papier voor de late arrivals. Wij hebben nummer B40, nou niet het mooiste plekje van de campground, maar het is maar voor één nacht.

's Avonds eten we bij de Tuolumne Meadows Lodge. Het duurt even voordat we aan tafel kunnen, maar dan worden we, party of two, opgeroepen, samen met een Amerikaanse familie van vier - vader, moeder en twee dochters, en two parties of one, twee Amerikanen die beide alleen reizen. De een is een visser, de andere een hiker. Je eet er met zijn achten aan een tafel en ik moet zeggen het is heel gezellig. Wel moet ik zeggen dat de Amerikanen altijd hun eigen taal zo slecht spreken, althans ze verstaan me niet altijd. (Oké, dit heb ik geleend van Mark Twain die hetzelfde over de Fransen zei.)

Tuolumne Lodge - voor het restaurant

De hiker en de familie van vier hebben vandaag allebei de Glen Aulin gelopen. En allebei zagen ze daar een baby-beer met een gele tag in zijn oor. Dat staat morgen ook op ons programma, niet de beer uiteraard maar wel de wandeling. De Amerikaanse familie heeft er in totaal zes uur over gedaan. Er staat ons morgen dus nog wat te wachten.

2 sept Tuolumne Meadows - Lee Vining

Nadat we opgestaan zijn, breken we de tent af. We zien dat de buren ook opbreken. Ze hangen hun koepeltentje aan de waslijn om deze te drogen. We pakken de boel in en rijden naar de Grill waar we koffie kopen. Dat dient samen met wat boterhammetjes als ontbijt.

ons tentje

tentje van de buren

Vervolgens rijden we naar de trailhead van de Glen Aulin trail. Dat is de trail waar onze tafelgenoten het gisteren over hadden. We hebben geluk want we vinden een parkeerplekje precies op de plek waar de trail begint. Naar Glen Aulin is het zo'n 5,5 mijl lopen en dan is het ook nog de bedoeling dat we weer terug lopen. Dat is dus twee keer 5,5 mijl lopen. Maar of we het helemaal tot Glen Aulin halen - dat is één van de High Sierra Camps -  is maar de vraag. We zien wel hoe ver we komen. De bedoeling is om ieder geval tot de watervallen te komen die zich vlak voor Glen Aulin bevinden. De planning is bij mij meestal goed, de uitvoering wat minder.

Het eerste deel van de wandeling voert naar de Soda Springs toe. Dat is een kleine maar mooie wandeling over een pad over de Tuolumne Meadows. Aan te bevelen. Het is maar een kort stukje. Dat doe ik fluitend.

Na de Soda Springs begint het echte werk. Er is een pad dat deels door bossen loopt en deels over rotsplateaus voert. Het pad gaat op en neer - ik ben vooral goed in dalen - en is zanderig. Het is al met al best vermoeiend. Op een gegeven moment kruist het pad een kreek. Gelukkig staat er niet veel water in, dus deze twee koene helden kunnen de kreek gemakkelijk passeren.

We komen onderweg een aantal mensen tegen. Die hebben bij Glen Aulin overnacht. Ze hebben een grote rugzak bij zich, veel groter dan wij, maar lopen er desondanks een stuk kwieker bij dan wij althans dan ik. Mijn conditie houdt vandaag niet echt over, maar ja dat geldt wel voor meerdere dagen; eigenlijk voor heel veel dagen zelfs. Op een gegeven moment loopt het pad een behoorlijk stuk omlaag, dat is mooi, maar dat betekent ook dat we straks op de terugweg dit stuk weer omhoog moeten. Elk voordeel heeft zijn nadeel, zou Johan Cruijff zeggen. Het is ook behoorlijk warm. Had ik al gezegd dat het lopen best zwaar was? We hopen maar dat het allemaal de moeite waard is. It better be good, zoals ooit een Amerikaan tegen ons zei toen hij in Grand Teton NP moeizaam samen met ons naar een uitzichtspunt liep.

Na zo'n drie uur lopen bereiken we de cascades. Ik moet zeggen we worden beloond voor onze inspanningen. Het ziet er schitterend uit. Zie hier enige foto's.

We blijven er een halfuurtje en keren dan om. Glen Aulin en de verderop liggende waterval geloven we verder wel. Het valt niet mee dat lopen in de hitte. Marianne loopt nog vrij vlot, maar ik sta in de vliegtuigstand, dat wil zeggen dat alleen de strikt noodzakelijke lichaamsdelen nog functioneren en dat de rest op een waakvlammetje staan - en ik heb het al zo warm. Onderweg zien we nog een moederhert en een kleine bambi. Het berenjong dat onze tafelgenoten van gisteren op deze trail zagen, zien we niet.

Na twee uur en vijftig minuten zijn we weer terug - toch tien minuten sneller dan de heenweg; oefening baart kunst. Bij elkaar hebben we zo'n negen mijl omhoog en omlaag gelopen. Het was een vermoeiende maar wel schitterende wandeling. Het was zeker de moeite waard.

We ploffen in de auto en rijden het park uit richting Lee Vining. Maar als we het park net verlaten hebben, zegt Marianne dat hier nog een leuke trail is. Wat? Nog een trail? We zijn op vakantie hoor!

Maar ze heeft het over de Nunatak trail. Die is maar 0,5 mijl lang en voert langs een schattig meertje, pal naast de Tioga Pass. En het mooie is, dat er om de honderd meter een informatiebord staat met informatie over allerlei natuurzaken. Die honderd meter is een mooie afstand voor iemand met vermoeide benen. Honderd meter lopen, stilstaan, honderd meter lopen en weer stilstaan. Ik lees dan ook elke keer uitgebreid de informatie. Vooral om uit te kunnen rusten. Alhoewel, ik moet zeggen dat het wel interessant is om te kunnen lezen hoe de natuur hier zich na de ijstijd heeft kunnen ontwikkelen. Ik kan deze kleine trail dan ook aanbevelen, ook voor mensen die niet vermoeid zijn.

rustpunt.

Na een half uurtje zijn we weer terug bij de auto en rijden over de Tioga Road naar Lee Vining.
We hebben een kamer gereserveerd in het Mono-motel. Dat is een schattig klein en heel kleurrijk motel. Het is vooral bekend en geliefd om zijn koffieterras. Aan de zijkant bevinden zich de kamers. Er is een soort veranda en voor iedere kamer is er een zitje. Heel schattig. We zien er ook kolibri's rond vliegen.

Verdiende rust

Het internet doet het er soms goed en soms niet. Dat komt door de wind. Dat verzin ik niet zelf, maar dat zei een meisje van het personeel toen het niet lukte om een verbinding te krijgen toen we met onze creditcard wilden betalen. Het is harder gaan waaien, dan doet het internet niet, sprak het meisje tegen de dame die ons probeerde in te checken. Dat de wind invloed op het internet had, was nieuw voor ons. Het was ook nieuw voor de jongen die de dames daarna kwam assisteren. Hij zei dat ze gewoon een code moest invoeren, en hoera, toen deed alles het weer.

's Avonds eten we bij het Epic Cafe. Marianne vond het heerlijk, maar mijn smaakpupillen stonden blijkbaar nog op de vliegtuigstand. Ik vond het wat minder. Op de terugweg lopen we langs een visitor center, wat nog open is (het is al half negen 's avonds). We lopen naar binnen en krijgen er advies over enkele trails die we hier in de omgeving kunnen lopen. Zag ik er uit als iemand die trails wil lopen????